Wynalazki historyczne :)

Według mnie Zośka jest prawdziwym bohaterem. Przytoczę więc kilka argumentów na poparcie mojej tezy.
Zośka to pseudonim Tadeusza Zawadzkiego. Jest to jeden z głównych bohaterów powieści Aleksandra, Kamińskiego - "Kamienie na Szaniec".
Miał on nieczęsto spotykane - szczególnie w dzisiejszym świecie - usposobienie. Był delikatny, łagodny i wrażliwy. Przede wszystkim, był wielkim patriotą i mimo to, że był świadom co za to grozi, podejmował akcje przeciwko okupantom, nie poddawał się w trudnych chwilach. Często na własną rękę zrywał niemieckie flagi, i malował hasła propagujące walkę o wolność. W trudnych chwilach zawsze był oparciem dla kolegów. Jak każdy człowiek miewał wady, jednak uparcie dążył do bycia coraz lepszym. Przykładem jest chociażby jego brak umiejętności pływackich. Przezwyciężył nawet swój strach przed wodą, i opracował pływanie do tego stopnia, że reprezentował „Buki” na zawodach pływackich. Gdy wstąpił w szeregi Małego Sabotażu starał się dążyć do perfekcji także w tym zakresie. Nieustannie i coraz bardziej otwarcie działał na niekorzyść okupantów. Na końcu, poprowadził atak na posterunek w Sieczychach . Akcja została poprowadzona wzorowo, jednak Zośka, który jako pierwszy wpadł na posterunek zmarł.
Tadeusz Zawadzki był wielkim człowiekiem, a także wielkim patriotą. Bez wątpienia jest także prawdziwym bohaterem, który nie wahał się zginąć za ojczyznę

Historia! Najważniejsze daty, które trzeba znać :)

Najważniejsze daty z historii Polski

966 - Chrzest Polski
1000 - Zjazd w Gnieźnie
1138 - Podział Polski na dzielnice
1226 - Sprowadzenie Krzyżaków do Polski przez księcia mazowieckiego Konrada
1241 - Najazd Tatarów, bitwa pod Legnicą
1327 - Początek wojny z Zakonem Krzyżackim
1331 - Bitwa pod Płowcami, pokonanie Krzyżaków
1335 - Zjazd w Wyszehradzie monarchów Czech, Węgier i Polski w celu rozstrzygnięcia wojny z Krzyżakami
1343 - Zawarcie pokoju w Kaliszu
1385 - Unia polsko - litewska
1410 - Bitwa pod Grunwaldem
1411 - Pokój w Toruniu
1431-35 - Wojna z Krzyżakami zakończona pokojem w Brześciu Kujawskim
1444 - Bitwa po Warną
1454 - 66 Wojna trzynastoletnia z Zakonem Krzyżackim
1466 - II pokój w Toruniu
1519-21 - Ostatnia wojna Zakonu Krzyżackiego z Polską
1525 - Hołd Pruski, Albrecht Hochenzollern składa hołd lenny Zygmuntowi I Staremu
1569 - Unia lubelska z Litwą
1570 - Unia sandomierska, porozumienie wszystkich wyznań protestanckich (z wyjątkiem arian), że nie będą się wzajemnie zwalczać
1573 - Konfederacja warszawska, pierwsza wolna elekcja
1596 - Unia brzeska
1600 - Początek wojny ze Szwedami
1605 - Bitwa pod Kircholmem
1618-48 - Wojna trzydziestoletnia
1622 - Rozejm ze Szwedami w Mitawie
1627 - Bitwa morska pod Oliwą
1629 - Pokój w Altmarku
1609-19 - Wojny polsko-rosyjskie
1620-99 - Wojny polsko-tureckie
1620 - Klęska pod Cecorą
1621 - Bitwa pod Chocimiem
1672 - Najazd turecki na Polskę, zdobycie przez Turków Kamieńca Podolskiego
1673 - Zwycięstwo pod Chocimiem
1683 - Odsiecz wiedeńska
1699 - Pokój w Karłowicach
1717 - Sejm Niemy
1768-72 - Konfederacja barska
1772 - I rozbiór Polski dokonany przez Rosję, Austrię i Prusy
1788-92 - Sejm Wielki Czteroletni
1791 - Uchwalenie Konstytucji 3 Maja
1792 - Konfederacja Targowicka
1793 - II rozbiór Polski dokonany przez Rosję, Austrię i Prusy
1797 - Powstanie Legionów Polskich we Włoszech
1807 - Utworzenie Królestwa Polskiego
1809 - Wojna z Austrią
1816 - Utworzenie Królestwa Polskiego
1830 - Wybuch powstania listopadowego
1846 - Wybuch powstania krakowskiego
1863 - Wybuch powstania styczniowego
1914-18 - I wojna światowa
1914 - Utworzenie Polskiej Organizacji Wojskowej przez Józefa Piłsudzkiego
1918 - Odzyskanie niepodległości
1919 - Uchwalenie Małej Konstytucji
1919-21 - Wojna polsko-bolszewicka
1921 - Bitwa warszawska (cud nad Wisłą)
1921 - Traktat ryski, ustanowienie granic Polski
1926 - Konstytucja marcowa
1926 - Zamach majowy marszałka Józefa Piłsudzkiego
1939 - Zerwanie przez Niemcy paktu o nieagresji Polski, wybuch II wojny światowej
1940-45 - Powstanie i działalność Polskiego Państwa Podziemnego
1943 - Powstanie w getcie warszawskim
1944 - Wybuch Powstania Warszawskiego
1945 - Zakończenie II wojny światowej, konfederacja w Jałcie, bezwarunkowa kapitulacja III Rzeszy, konfederacja w Poczdamie
1947-56 - Polska w okresie stalinizmu
1980 - Powstanie NSZZ „Solidarność”
1981 - Powstanie stanu wojennego w Polsce
1989 - Obrady Okrągłego Stołu, koniec rządów komunistycznych

Fizyka :( nie lubimy

I zasada dynamiki
W inercjalnym układzie odniesienia, jeśli na ciało nie działa żadna siła lub siły działające równoważą się, to ciało pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym.

(Philosophiae Naturalis Principia Mathematica, 1726 edition):

Lex I. Corpus omne perseverare in statu suo quiescendi vel movendi uniformiter in directum, nisi quatenus illud a viribus impressis cogitur statum suum mutare.

Każde ciało trwa w swym stanie spoczynku lub ruchu prostoliniowego jednostajnego, jeżeli siły przyłożone nie zmuszą ciała do zmiany tego stanu.

O takim ruchu mówimy czasem jako o ruchu swobodnym.
Wybierzmy ciało spełniające założenia pierwszej zasady dynamiki i przypiszmy mu pewien układ odniesienia. Każde ciało, na które też nie działa żadna siła będzie w tym układzie odniesienia również spoczywało lub poruszało się po linii prostej ruchem jednostajnym. Każdemu takiemu ciału również można przypisać pewien nowy układ odniesienia. Układy te będą względem siebie spoczywały lub poruszały się ruchem jednostajnym prostoliniowym. Takie układy odniesienia nazywamy układami inercjalnymi.
Dlatego pierwsza zasada dynamiki jest traktowana jako postulat istnienia inercjalnego układu odniesienia i jest formułowana:

Istnieje układ odniesienia, w którym ciało nie podlegające oddziaływaniom zewnętrznym spoczywa lub porusza się po prostej ze stałą prędkością.

Jeżeli istnieje jeden inercjalny układ odniesienia, to istnieje ich nieskończenie wiele. Układy inercjalne spoczywają lub poruszają się względem siebie po linii prostej ze stałą prędkością.
Wyżej opisany sposób zamiany opisu ruchu z jednego układu odniesienia do innego w mechanice klasycznej nazywany jest transformacją Galileusza.
Bezwładność ciał jest to zdolność ciał do przeciwstawiania się wszelkim zmianom ruchu. Miarą bezwładności jest jego masa.

II zasada dynamiki[edytuj]

II zasada dynamiki
Jeśli siły działające na ciało nie równoważą się (czyli siła wypadkowa jest różna od zera), to ciało porusza się z przyspieszeniem wprost proporcjonalnym do siły wypadkowej, a odwrotnie proporcjonalnym do masy ciała.

Współczynnik proporcjonalności jest równy odwrotności masy ciała:

W wersji oryginalnej:
Lex II. Mutationem motus proportionalem esse vi motrici impressae, et fieri secundum lineam rectam qua vis illa imprimitur.

Zmiana ruchu jest proporcjonalna do przyłożonej siły poruszającej i odbywa się w kierunku prostej, wzdłuż której siła jest przyłożona.

W wersji zwanej uogólnioną (uogólniona druga zasada dynamiki), zasada ta obowiązuje również dla ciała o zmiennej masie np. w mechanice relatywistycznej:

Zmiana pędu ciała jest proporcjonalna do działającej siły wypadkowej.

Przy prędkościach, w których nie występują efekty relatywistyczne czyli dla prędkości znacznie mniejszych od prędkości światła, zasadę tę można wyrazić w wersji uproszczonej (ta wersja funkcjonuje na wstępnych etapach nauczania fizyki i jest stosowana powszechnie do obliczeń):

Przyspieszenie z jakim porusza się ciało jest proporcjonalne do działającej siły, a odwrotność masy jest współczynnikiem proporcjonalności. Kierunek i zwrot przyspieszenia jest zgodny z kierunkiem i zwrotem siły.

Osobny artykuł: Druga zasada dynamiki ruchu obrotowego.

III zasada dynamiki (zasada akcji i reakcji)[edytuj]

III zasada dynamiki
Oddziaływania ciał są zawsze wzajemne. Siły wzajemnego oddziaływania dwóch ciał mają takie same wartości, taki sam kierunek, przeciwne zwroty i różne punkty przyłożenia (każda działa na inne ciało).

Jeśli ciało A działa na ciało B siłą F (akcja), to ciało B działa na ciało A siłą (reakcja) o takiej samej wartości i kierunku, lecz o przeciwnym zwrocie.
W wersji skróconej:
Każdej akcji towarzyszy reakcja równa co do wartości i kierunku lecz przeciwnie zwrócona.

Lecz należy pamiętać, że siły się nie równoważą.

W wersji oryginalnej:
Lex III. Actioni contrariam semper et aequalem esse reactionem; sive corporum duorum actiones in se mutuo semper esse aequales et in partes contrarias dirigi.

Względem każdego działania istnieje przeciwdziałanie zwrócone przeciwnie i równe, to jest wzajemne działania dwóch ciał są zawsze równe i zwrócone przeciwnie.

III Zasada dynamiki, słuszna tylko w mechanice nierelatywistycznej, zwana jest zasadą akcji i reakcji. Zasada ta zakłada, że oddziaływania rozchodzą się w przestrzeni z nieskończoną prędkością. Doświadczenia wskazują, że wszystkie oddziaływania rozchodzą się ze skończoną prędkością nieprzewyższającą prędkości światła.
W zasadach dynamiki

ciało oznacza punkt materialny,

ruch dotyczy ruchu względem układu odniesienia będącego układem inercjalnym.

Zasady dynamiki można również zapisać dla wielkości kątowych w ruchu obrotowym, ale prosta analogia ma miejsce tylko w przypadkach, gdy oś obrotu nie zmienia kierunku (ustalona oś, toczenie prostoliniowe). Zasady te mogą być stosowane w układach nieinercjalnych po uwzględnieniu sił bezwładności.

Przysposobienie obronne :) pierwsza pomoc

Łańcuch ratunkowy

Łańcuch: pierwsza pomoc - pomoc ambulatoryjna - pomoc specjalistyczna.

Łańcuch ratunkowy jest zespołem czynności ratowniczych zazębiających się i dających większe rokowania na przeżycie poszkodowanego.

• Prewencja – nauczanie zasad pierwszej pomocy teoretycznie i praktycznie
• Wczesne rozpoznanie i wezwanie pomocy – w tym ogniwie należy rozpoznać rodzaj zagrożenia. Należy opisać co się dzieje z poszkodowanym
• Wczesne rozpoczęcie RKO (resuscytacji krążeniowo-oddechowej) – jeżeli dojdzie do nagłego zatrzymania krążenia
• Wczesna defibrylacja – do NZK dochodzi głównie poprzez mechanizm migotania komór aby przywrócić prawidłową pracę serca należy wykonać defibrylacje. ERC (Europejska Rada Resuscytacji) wprowadziła program z użyciem AED – automatyczny defibrylator zewnętrzny
• Opieka poresuscytacyjna – są to czynności wykonywane w szpitalu, są to czynności medyczne wykonywane w celu przywrócenia poszkodowanego do jak najlepszej sprawności i powrotu do normalnego życia.

Przebieg akcji ratunkowej powinien pozwolić na łagodne przejście do kolejnego ogniwa łańcucha (np. z etapu pomocy przedmedycznej do etapu pomocy specjalistycznej po przyjechaniu karetki pogotowia P- zespołu podstawowego, S-zespołu specjalistycznego z lekarzem), przez co ogniwa łańcucha ratunkowego nachodzą na siebie.

Zakres pierwszej pomocy

W zakres pierwszej pomocy przedmedycznej wchodzą takie czynności jak (istotna kolejność):

1. zabezpieczenie miejsca wypadku
2. sprawdzenie stanu poszkodowanego (podstawowych funkcji życiowych – krążenia, oddechu i świadomości, zlokalizowanie odniesionych urazów)
3. zapewnienie sobie pomocy, wezwanie pogotowia ratunkowego lub innych specjalistycznych służb ratowniczych
4. prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, zatamowanie krwotoków i działanie przeciwwstrząsowe
5. wykonanie pozostałych/innych czynności ratunkowych zależnych od stanu poszkodowanego
6. ułożenie poszkodowanego w pozycji bezpiecznej (jedynie jeżeli poszkodowany jest nieprzytomny i zaistniała potrzeba pozostawienia go bez opieki na dłuższy okres czasu)

Zabezpieczenie miejsca wypadku

Zabezpieczenie miejsca wypadku ma na celu ochronę zarówno poszkodowanego, ratownika, jak i osób trzecich (gapiów, innych uczestników ruchu drogowego, itp.).
Procedury zabezpieczania są zależne od sytuacji. Standardowo w wypadkach komunikacyjnych zatrzymuje się ruch na danym odcinku drogi. W tym celu na drodze, w odpowiednio oddalonym miejscu ustawia się trójkąt ostrzegawczy. Praktycznie odległość ustawienia trójkąta od miejsca zdarzenia zależy od rodzaju drogi (inna będzie na drodze gminnej, inna na autostradzie), warunków atmosferycznych, rzeźby terenu, itd. Trójkąt ostrzegawczy w razie konieczności może być zastąpiony np. samochodem, który – o ile jest dobrze widoczny – może spełniać podobną funkcję.
Wypadki w domu, szkole, miejscu pracy nie wymagają zwykle szczególnych zabezpieczeń. W przypadku drgawek (np. epilepsji) konieczne jest usunięcie twardych przedmiotów (stoły, krzesła), aby ograniczyć urazy kończyn i tułowia.
Jeśli niemożliwe jest wystarczające opanowanie sytuacji (płonące mieszkanie lub samochód, skażenie chemiczne, pojazd mogący zjechać ze zbocza, możliwość karambolu, itd., ale także zagrożenie wstrząsem znajdujących się wewnątrz pojazdu poszkodowanych) w miarę możliwości przystępuje się do ewakuacji poszkodowanych

Biologia. Układ hormonalny

Hormony - związki organiczne (białkowe lub tłuszczowe) regulujące i koordynujące funkcjonowanie tkanek i narządów; wydzielane przez gruczoły dokrewne. gruczołowe - tworzone w gruczołach dokrewnych i roznoszone krwi tkankowe - powstające w wyspecjalizowanych komórkach, niekiedy różnych tkanek. Uczestniczą w lokalnym, pozanerwowym sterowaniu działaniem narządów; np. hormony przewodu pokarmowego (m.in. gastryna & sekretyna) neurohormony - wydzielane przez niektóre komórki nerwowe (naurosekrecyjne). Np. hormony wytwarzane w podwzgórzu: oksytocyna i wazopresyna oraz podwzgórzowe hormony pobudzające lub blokujące syntezę i wydzielanie hormonów przypadków(?nie doczyt.): hormony uwalniające /liberyny/ (RH) - somatotropinę, gonadotropiny, tyreotropinę. hormony hamujące /statyny/ (IH) – somatotropinę, prolaktynę. Hormony: białkowe sterydowe h. kory nadnercza męskie i żeńskie h. płciowe gruczoł hormon działanie Zaburzenia nadczynność + Zaburzenia niedoczynność - nadnercza – część korowa kortykoidy gliko- mieralal- regulują metabolizm, gospodarkę: fosforową, wapniowo- manganową, cukrową, tłuszczową choroba Cushinga choroba Addisona nadnercza – część rdzeniowa adrenalina zapewnia gotowość do obrony jajniki estrogen, progesteron regulują cykl miesięczny zaburzenia cyklu, kłopoty z utrzymaniem ciąży jądra testosteron reguluje rozwój cech męskich przysadka mózgowa FSH, LH (gonadotropiny) przysadka mózgowa – płat przedni wzrostu (GH) inaczej somatotropina (STH) reguluje wzrost kości długich i metabolizm gigantyzm, akromegalia karłowatość prolaktyna (LTH) (PRL) pobudza laktację adrenokortykotropina (ACTH) pobudza nadnercza tyreotropina (TSH) pobudza tarczycę przysadka mózgowa – płat środkowy melanostymulina (MSH) pobudza wydzielanie melaniny przysadka mózgowa – płat tylny wazopresyna (h. antydiuretyczny) (ADH) odpowiada za zagęszczanie moczu moczówka prosta oksytocyna (OT) reguluje skurcze mięśni gładkich szyszynka malatonina hamuje dojrzewanie, reguluje zegar biologiczny zbyt szybkie dojrzewanie grasica (zanika w okresie dojrzewania) tymozyna produkuje limfocyty T trzustka insulina obniża poziom cukru we krwi cukrzyca glukagon podnosi poziom cukru we krwi tarczyca tyroksyna reguluje metabolizm i wzrost choroba Gravesa – Basedowa kretynizm kalcytonina obniża poziom wapnia i fosforu przytarczyce parathormon podnosi poziom wapnia we krwi odwapnienie kości, kamienica nerkowa tężyczka

Biologia. Porównanie mejozy i mitozy

MITOZA: zachodzi w komórkach somatycznych i składa się z jednego cyklu podziałowego, prowadzącego do powstania dwóch komórek o niezmiennej liczbie chromosomów; prowadzi do namnażania komórek, ma znaczenie w procesach wzrostu i regeneracji organizmu, na skutek mitozy powstają dwie komórki potomne, składa się z faz: profazy, metafazy, anafazy i telofazy.

Profaza: formowanie się chromosomów; na początku każdy z chromosomów składa się z dwóch ściśle połączonych chromatyd podczas profazy zanika jąderko, pęka otoczka jądrowa co stanowi koniec tej fazy

Metafaza: uporządkowanie położenia chromosomów; w tej fazie do centometrów przyłączają się białkowe włókienka wrzeciona podziałkowego co powoduje przesunięcie chromosomów w strefę środkową komórki. Pod koniec metafazy rozpoczyna się skracanie włókienek wrzeciona podziałowego. Wskutek tego pojawiają się siły ciągnące chromatydy w przeciwne strony. Doprowadza to do pęknięcia centromerów i rozpadu każdego chromosomu na dwie chromatydy, odtąd zwane chromosomami potomnymi.

Anafaza- wędrówka grup chromosomów potomnych do przeciwległych biegunów komórki. Spowodowane jest to głównie kurczeniem się włókienek wrzeciona podziałowego. Rozchodzące się do przeciwległych biegunów komplety pojedynczych chromosomów przesuwają przed sobą organelle komórkowe. Zostają one rozdzielone na dwa prawie równe zespoły.

Telofaza – rozpoczyna się gdy wędrujące grupy chromosomów potomnych osiągają największe oddalenie, dookoła dwóch grup chromosomów potomnych tworzone są otoczki jądrowe, natomiast chromosomy ulegają despiralizacji do chromatyny. Później pojawiają się jąderka. Powstają więc dwa jądra potomne o takiej samej liczbie chromosomów (i liczbie cząstek DNA) jak jądro macierzyste. W czasie ostatniej fazy mitozy dochodzi do cytokinezy powstają wiec dwie odrębne komórki.
Interfaza- najdłuższa faza cyklu komórkowego , może być przygotowaniem do następnego podziału bądź oznaczać specjalizację, podwojenie liczby cząsteczek DNA

MEJOZA: składa się z dwóch podziałów prowadzących do powstania czterech komórek o zredukowanej do połowy liczbie chromosomów. Zachodzi w komórkach macierzystych gamet oraz zarodników. Podział redukcyjny bo zmienia liczbę chromosomów w jądrach komórek potomnych w ten sposób ze redukuje je o połowę, mejozę poprzedza interfaza. Składa się z pierwszego podziału mejotycznego zwanego redukcyjnym i drugiego który dobywa się na zasadzie mitozy.

Profaza I – pojawiające się chromosomy dobierają się parami tworząc biwalenty, które mogą utworzyć tylko dwa podobne chromosomy zwane homologicznymi, połączenie to umożliwia mieszanie materiału genetycznego czyli chromatydy wymieniają między sobą odcinki.

Metafaza I – włókienka wrzeciona podziałowego przyłączają się centromerów i układają całe biwalenty w płaszczyźnie środkowej komórki. Stopniowy skurcz włókienek wrzeciona podziałowego prowadzi do rozerwania biwalentów.

Anafaza I – skracające się włókienka wrzeciona kariokinetycznego odciągają chromosomy homologiczne do przeciwległych biegunów komórki. Czyli z każdego biwalentu jeden chromosom przemieszcza się do jednego bieguna a drugi do drugiego. Anafaza kończy się w momencie gdy grupy chromosomów osiągną maksymalne oddalenie.

Telofaza I – wokół grup chromosomów odtwarzana jest otoczka jądrowe. Chromosomy częściowo ulegają despiralizacji, zwykle następuje też cytokineza.
W wyniku pierwszego podziału mejotycznego powstają dwie jednojądrowe komórki. Każda z nich ma podwójne chromosomy po jednym z każdej pary chromosomów homologicznych.
Drugi podział przypomina mitozę ale nie jest taki sam, bo nie poprzedza go replikacja DNA podział ten w każdym z jąder prowadzi do rozdziału chromosomów na chromatydy czyli do zmniejszenia liczby cząsteczek DNA o połowę. Ostatecznym skutkiem drugiego podziału mejotycznego jest zwiększenie liczby komórek potomnych do czterech haploidalnych. Komórki mają pojedyncze chromosomy niewymieszane czyli rodzicielskie oraz wymieszane.

Funkcja kwadratowa :) na sprawdzian

Zaczynamy :)


Jeżeli a ≠ 0, to funkcję f określoną wzorem f(x) = ax² + bx + c nazywamy funkcją kwadratową.

a, b, c - współczynniki liczbowe funkcji kwadratowej,
Δ = b² - 4ac - wyróżnik funkcji kwadratowej.

Dziedziną funkcji kwadratowej jest cały zbiór liczb rzeczywistych. Zbiorem wartości funkcji dla a > 0 jest przedział: y∈[-Δ4a,+∞), dla a < 0 przedział y∈(-∞,-Δ4a].

Funkcję kwadratową można zapisać w postaci ogólnej (wielomianowej), kanonicznej lub iloczynowej.
- postać ogólna: f(x) = ax² + bx + c.
- postać kanoniczna: f(x) = a(x - p)² + q, gdzie p=-b2a, q=-Δ4a
- postać iloczynowa: f(x) = a(x - x₁)(x - x₂), gdzie x₁, x₂ są miejscami zerowymi.


Wykres funkcji kwadratowej

Wykresem funkcji kwadratowej jest parabola, o wierzchołku W=(-b2a,-Δ4a), która jest obrazem paraboli o równaniu f(x) = ax², w przesunięciu o wektor u→=[-b2a,-Δ4a].

Gdy a > 0, to ramiona paraboli są skierowane w górę i posiada ona minimum globalne, w przeciwnym wypadku są skierowane w dół i ma ona maksimum globalne. Miejscem przecięcia wykresu funkcji kwadratowej z osią OY jest punkt (0, c).




Miejsca zerowe funkcji kwadratowej

Liczba miejsc zerowych funkcji kwadratowej zależy od wartości wyróżnika Δ = b² - 4ac.
W zależności od wyróżnika Δ funkcja kwadratowa:
- posiada dwa miejsca zerowe dla Δ > 0.
- posiada jedno podwójne miejsce zerowe dla Δ = 0,
- nie posiada miejsc zerowych dla Δ < 0,

Dla Δ > 0 funkcja kwadratowa posiada dwa miejsca zerowe: x1=-b-Δ2a, x2=-b+Δ2a
Dla Δ = 0 jedynym miejscem zerowym jest x0=-b2a

Monotoniczność funkcji kwadratowej

Funkcja kwadratowa w pewnym przedziale jest funkcją rosnącą, a w pewnym malejącą. Jeśli a > 0 funkcja jest rosnąca dla x∈(-b2a,+∞), malejąca dla x∈(-∞,-b2a).
Jeżeli a < 0 funkcja jest rosnąca dla x∈(-∞,-b2a), malejąca dla x∈(-b2a,+∞).